ÇOCUK
EĞER BİR ÇOCUK
Sürekli eleştirlmişse,
Kınamayı ve ayıplamayı öğrenir.
Kin ortamında büyümüşse,
Kavga etmeyi öğrenir,
Alay edip aşağılanmışsa,
Sıkılıp utanmayı öğrenir.
Devamlı utandırılarak terbiye edilmişse,
Kendini suçlamayı öğrenir.
EĞER BİR ÇOCUK,
Hoşgörü ile yetiştirlmişse,
Sabırlı olmayı öğrenir.
Desteklenip yüreklendirilmişse,
Kendine güven duymayı öğrenir.
Övülmüş ve beğenilmişse,
Takdir etmeyi öğrenir.
Hakkına saygı gösterilerek büyütülmüşse,
Adil olmayı öğrenir.
Güven ortamı içinde yetişmişse,
İnançlı olmayı öğrenir.
Kabul ve onay görmüşse,
Kendini sevmeyi öğrenir.
Aile içinde dostluk ve arkadaşlık görmüşse,
Bu dünyada mutlu olmayı öğrenir.
alıntıdır.
ÇOCUK
Forumdaki çocuk ile ilgili yazılanlar hoş ve işin edebiyat tarafı tamamda... İcra konusunda bahse konu çocuğa her an her zaman iyi/ideal örnek olacak anne baba nasıl olmalı, olması nasıl sağlanmalı..
Hakan YASLIKAYA
İyi Bir Anne-Baba Nasıl
İyi Bir Anne-Baba Nasıl Olmalıdır / Olmamalıdır?
* Sevgi dolu, şefkatli olmalı
* Sabırlı, sakin olmalı
* Sorumluluk sahibi olmalı
* Tutarlı olmalı
* İyi bir dinleyici olmalı
* Kararlı olmalı (bir kere “hayır” dedi mi dediğinden dönmemeli)
* Şefkatli olmalı
* Bilgili olmalı
* Sakin olmalı
* Yerine göre sert olmalı (yeri geldiğinde otoritesini kurabilmeli), ama genelde sert olmamalı (her şeye de kızmamalı)
* Hoşgörülü olmalı
* İlgili olmalı (ona yeterli vakti ayırmalı)
* Özverili olmalı (yemedim, yedirdim - giymedim, giydirdim)
* Her konuda iyi model olmalı (davranışlarına dikkat etmeli)
* Kötü model olmamalı
* Candan olmalı
* İyi bir eğitimci olmalı (derslerinde yardımcı olmalı, eksiklerini tamamlamalı)
* Hatta iyi bir doktor olmalı (hastalıklarını tanımalı, tedavilerini bilmeli)
* Temiz olmalı (gerek ev gerekse çocuğun üstü başı hep temiz olmalı)
Diye uzar bu liste.
Ama şöyle bir uzaktan bakıldığında ne görüyorsunuz?
Siz böyle birini tanıyor musunuz? Ben tanımıyorum. Böyle bir anne-baba yok. Böyle bir insan da olamaz zaten.
Kendisine bu kadar çok beklenti yükleyen anne-babaların hep yorgun ve hep şikayetçi olmaları kaçınılmaz değil mi?
Hayatta da, anne-babalıkta da belli başlı kurallar var ama spontanlık yitirilmeye başlandığında hayat da, anne-babalık da çekilmez oluyor.
Yapmamız gerekenler, yaptıklarımız olmuyor her zaman...
Anne-babanın da insan olduğunu ve zaaflar gösterebileceğini kabul ederek başlamak lazım bu yolculuğa. Yoksa kendinize insanüstü beklentiler yüklerseniz, hem kendinizi hem de çocuğunuzu bu yükün altında ezersiniz.
Spontanlık en genel tanımıyla; yeni durumlara yeni ve uygun tepkiler verebilmektir, ki çocuklarla çıkılan bu muhteşem yolculuk, anne-babayı her gün yeni durumlarla karşılaştırır. Kaygılar ise spontanlığı yok eder.
Yoğun beklentiler kaygıyı büyütürken, kaygı da spontanlığı öldürür. İşte bu kaygılardır anne-babaya ağır gelen ve taşımakta zorlandıkları elbiseler.
Bu elbiseleri çıkarmaya çalışmak lazım özgürleşebilmek için.
Umarım aydınlatıcı olmuştur.UNUTULMAMALIDIR Kİ ANNE-BABA ÖNCE İNSANDIR!
HOŞ BİR ÇALIŞMA
MWHMET KARDEŞİM ÇALIŞMA SONUCU GÜZEL OLMUŞ. ASLINDA SONUCUNDAKİ ÖZETİN DAHA DOĞRU OLDUĞUNU DÜŞÜNENLERDENİM. ÜST TARAFTA YAZILANLAR İDEAL OLABİLİR AMA İCRASI OLDUKÇA ZOR HATTA İMKANSIZ. ONUN İÇİN HERŞEYİ KENDİ HALİNE FAKAT KONTROLLÜ BIRAKILMASI TARAFTARIYIM.
Hakan YASLIKAYA